در ستایش وجدان

قدیم ها می گفتند که بالاخره هرکسی درون خود قاضی پنهانی دارد . قاضی از آن جور قضاتی که جز به حق حکم نمی راند و انسان برای اینکه شب را راحت سر بر بالین بگذارد به حکم او گردن می نهد.

این روزها اوضاع خیلی خراب شده انگار. با طرف که صحبت می کنی ، حق کسی را خورده و از زندگی هم او را ساقط کرده است، به هیچ صراطی هم مستقیم نمی شود. قاضی و محکمه و شحنه هم در گیرودار فرایند تمام نشدنی دادرسی هستند. واقعا توقع از وجدان بیدار داشتن ، انگار توهمی است که ما خوش خیالان عرصه ادبیات در آن غوطه می خوریم.

فکر میکنم هرچند وقت یک بار باید انسان را از نو تعریف کنیم...

برچسبها: حمیدرضا سمامی, Hamidreza Samami نون و سیب...