اصول، بی اصول

با یکی از آشنایان قدیم که بیش از ده سالی از آخرین دیدارمان می گذشت اتفاقی برخورد کردم و از آن جایی که سابقه حرف زدن در مورد انسان ،انسانیت و حقوق بشر و امثالهم بینمان بود دوباره حرف به همان جاها کشید...

می گفت که بله من به همه این ها در ذهنم اعتقاد دارم اما این ها مال ما نیست. مال کسانی است که اصولا انسان را می فهمند و برای او شان انسانییت قائلند. آن ها که برای ده دقیقه زودتر رسیدن در یک مسیر دوساعته باعث عذاب دیگران نمی شوند. پرسیدم خب؛ حالا چه باید کرد؟

جوابش سخت تکان دهنده بود.... اگر آن ها بد می کنند ، من بدتر خواهم بود. کلوخ انداز را پاداش نه سنگ که صخره است... نمی دانم... گاهی حتی فکر کردن هم خیلی جانکاه می شود...

برچسبها: حمیدرضا سمامی, Hamidreza Samami نون و سیب...