این قصه ی سردراز...

خسته شده ام ازاین همه هیاهو، گاهی دلم می خواهد سر بزنم به کوه و بیابان. اما وقتی که هرچه هست در خودت است به کجا می توان گریختن؟

اصلا این قصه آسمان هرجا بروی همین رنگ است را احتمالا کسی ساخته که کوله باری سخت سنگین از ناگفته ها داشته است. آن هم که می گفت من خود به چشم خویشتن دیدم که جانم می رود انگار هم او بوده است . وقتی که تمام مایه تحمل خود را بر سر معاملتی گذاشته و مغبون اما امیدوار است، امیدوار شاید به قماری دیگر.... هرچند که می داند این قمارها هرگز او را برنده میدان مبارزه با غصه هایش نخواهد کرد...

نون و سیب...