فراغتی امروزین

سال های گذشته ی زندگی مردم را که مرور می کنیم، سال های خیلی دور را نمی گویم، همین حدود سی چهل سال قبل، مردمی که دغدغه هایی از جنس فرهنگ و هنر داشتند معمولا اول به تئاتر می رفتند ، بعدش به تماشای موزه ای یا نمایشگاهی هنری و سپس کافه ای. طبقه متوسط هم که سینما را داشت و البته گاهی هم سری به سرگرمی های آن طبقه اهل هنر و فرهنگ هم می زد.

حال اما ما چه می کنیم؟ جوانان ما حداکثر هنرشان شده کپی برداری از جملات قصار هنری و احساسی و این اواخر انگیزشی که به تولید انبوه رسیده اند ... آنهایی هم که استعدادی دارند نوشته های خود را هم به نام بزرگان منتشر می کنند. کجاست جسارت یک آفریننده...

می خواهم مدتی را هرچند کوتاه و درحدی که همان غم نان بگذارد بی آنکه به حرف های مردمان دور و نزدیک کاری داشته باشم ، به خودم کلا مرخصی بدهم . دست کم یک هفته بدون دغدغه های روزمره به دغدغه های اصلی زندگیم بپردازم.

به نظرم می رسد شاید رفتن به سفر روش خوبی باشد...

نون و سیب...