مهاجرت

کلمه ای که شاید در اولین لحظه ما را به یاد سفری دایمی به خارج از کشور بیندازد. سفری که خیلی ها می گویند سخت است اما بیشتر از همه ی سختی ها نتیجه ی خوش دارد.

خیلی ها هم که اصولا با هرگونه تغییر در وضع موجود مخالفند چون نمی توانند نتیجه ی آن را پیش بینی کنند و البته معلوم است که از نتایج احتمالا ناخوشایند آن هراس دارند و رسیدن به نتیجه ای رضایتبخش را بسیار سخت می دانند که به تلاش برایش نمی ارزد.

این روزها برای ما ایرانی ها که اعتبار گذرنامه مان تقریبا ته جدول است و جز چند کشور همسایه یا دارای رابطه خوب ، جایی دیگر به این آسانی ها راهمان نمی دهند ، آیا اصولا صحبت دراین باره معنایی دارد؟

فکر می کنم کسی که به هر دلیلی و از جمله دلایل شخصی هم بخواهد برود،آیا برایش آسان است؟ آیا می تواند مانند ایران به حداقل هایی که داشته است و خیلی ها هنوز در آرزوی آن حداقل ها هستند، برسد؟ آیا آرامش انتظارش را می کشد یا ناآرامی مداوم؟

و بالاخره اینکه؛

آیا آسمان همه جا به یک رنگ است؟؟؟

نون و سیب...